Ik leef nog, hoor en er gebeurt genoeg in mijn leven maar niet zo loggerig.

De tijd vliegt en tijd om te vervelen heb ik niet. De afgelopen maanden zijn er weer heel wat theater- en concertuitjes geweest en ben ik ook diverse keren "on tour" geweest. Als ik tijd en zin heb, zal ik nog wel een klein boekje opendoen over diverse avonturen.

Met mezelf en de mensen om me heen is ook van alles en nog wat gebeurt. Zoals jullie hebben kunnen lezen, moest ik een half jaar geleden afscheid nemen van Trixi en een paar weken later werd ik voor de 2e in een paar maanden tijd getroffen door een hele vervelende oorontsteking. Troost van mijn huisarts: gelukkig heb je maar 2 oren.

Op mijn verjaardag (15 oktober) speelde mijn zusje ongewild een hoofdrol omdat ze vreselijke maagpijn had. Vanwege een voorgeschiedenis zijn we voor de zekerheid naar de Spoedeisende Hulp gegaan. Gelukkig was het dit keer niks ernstigs maar het was een domper op de feestvreugde want we hadden wel wat te vieren. Haar webwinkel Kattig was namelijk die dag geopend. Ga er eens kijken, voor je kat of gewoon omdat het een hele leuke site is. Ik ben in ieder geval heel trots op Chantal.

Vanzelfsprekend is er meer te melden maar onze grootste zorg is momenteel oma. Van de winter is ze heel erg ziek geweest en we hadden niet gedacht dat ze er door zou komen. Ik heb zelfs heel bewust afscheid van haar genomen omdat ik niet dagelijks of wekelijks op het dorp kom. Dat was heel heftig maar goed om te doen. Tegen de verwachting in krabbelde oma toch weer wat op maar we weten dat we haar niet lang meer zullen hebben. Oma is 86½ jaar, dement, blind en volslagen afhankelijk. Sinds haar ziekte komt ze eigenlijk niet meer van bed en ze gaat langzaam verder achteruit. Ik heb haar pas nog gezien. Ze is de laatste maanden nog meer afgevallen en haar suikerziekte en artrose bezorgen haar veel pijn. Soms is ze redelijk helder maar steeds vaker is ze onbereikbaar. Toen ik bij haar op bezoek was, was ze (naar omstandigheden) redelijk bij en merkte je dat ze blij was dat ik kwam maar ze is heel broos en beter gaat het niet worden, alleen slechter. We weten niet hoe lang het nog duurt – het kan een paar maanden duren maar het kan ook ineens over zijn – maar als ze "naar huis" (haar eigen woorden, ze wil graag naar haar moeder en haar man) gaat, heb ik daar vrede mee. Natuurlijk ben ik dan verdrietig maar ook opgelucht en blij voor haar want ik gun haar rust en het paradijs want ik hou van haar en dan moet je iemand ook kunnen laten gaan, zeker als een leven is zoals het hare geworden is, terwijl ze altijd zo’n sterke, vitale vrouw was. Maar ze is er nog, uiterst fragile maar toch.

Louise, Casper en Sophie wensen iedereen:

Voor Trixi

Een grote liefde voorgoed laten gaan

Doet zo vreselijk zeer

Dertien jaar was je bij me

En nu opeens niet meer

Je ging heel rustig

Voor jou was het goed

Maar ik weet eventjes niet

Hoe het nu verder moet

Ik kreeg je als klein poesje

Pas 8 weken oud

Je miauwde de hele weg naar huis

Maar was al gauw helemaal vertrouwd

Jarenlang was je samen met Lotje

Meestal ging dat heel goed

Soms werd er gevochten

Zoals een zussenstel nu eenmaal doet

Je hield niet van vreemde mensen en dieren

Maar des te meer van mij

Voor mij was je de grootste schat ter wereld

Met elkaar waren we dolblij

Voor bezoek was je de kat in de kast

Ze zagen een oogje of je staart

Ze hadden geen idee hoe mooi je was

En zeker niet van je ware aard

Je had een pittig karakter

Ook ik heb menig krab en bijt gehad

Maar veel vaker wilde je kroelen

Toonde je de grootste schat

Ik kon nauwelijks een boek lezen

Als jij bij me op schoot lag

Aangehaald wilde je worden

En me likken tot mijn huid vuurrood zag

Je was een absolute schoonheid

Met al je vlekjes in je donkere vacht

Zwart, bruin, rood en wit

Zo ontzettend wollig en zacht

Maar toen kwam je niet meer van de kast

Als de kust weer veilig was

Het werd jouw permanent domein

Zelfs voor je poep en plas

Je was jezelf niet meer

En er kon niets gedaan

Dus moest ik je met een gebroken hart

Naar de regenboogbrug laten gaan

Mijn schildpad-meisje

Beatrix, voetjes, majesteit

Mijn allerliefste krengetje

Ik ben je kwijt

Ik weet dat het beter zo is

Dat jij nu van je vrede en vrijheid geniet

Dat geeft me wel wat troost

Maar dempt nauwelijks mijn verdriet

Ik mis je ontzettend

En huil om jou

Omdat ik voor altijd

Van je hou

Ik weet dat tranen drogen

En verdriet op den duur slijt

Wat dan blijft zijn mooie herinneringen

En een groot gevoel van dankbaarheid

Immers, 13 jaar mocht ik jou bij me hebben

Gaf je me liefde, vreugde en plezier

Troostte je me bij verdriet

En in mijn hart, blijf jij altijd hier

In liefdevolle herinnering

Trixi 7 juli 1995 – 27 november 2008

Op 28 augustus om 16.30 uur was het moment aangebroken waar ik al een tijdje naar uitkeek. Er was maandenlang keihard gewerkt, ik had vrijwel al mijn collega’s al zien gaan en nu was het eindelijk mijn beurt voor vakantie. Ze hadden me wel geplaagd dat ik niet mocht en dat ze me na 2 dagen zouden beginnen te bellen maar het werd me van harte gegund (zoals ik iedereen zijn vakantie gun) en al was ik dan zogenaamd onmisbaar (hahaha) ze vonden wel dat ik het had verdiend en ik was er aan toe ook dus nam ik afscheid van de bende en ging er van genieten. Ruim 3 weken voor mezelf. Heerlijk! Er was wel een paar dingen, die moesten maar verder kon ik de tijd invullen zoals ik wilde. Geen wekker, tenzij ik daar voor koos (en dat gebeurde een paar keer) en verder de vrijheid. Zalig! Het zou wel een vrij actieve vakantie worden. Ik had wel een missie, wat plannen, sommige vastomlijnd, andere wat losser en er was ook de ruimte voor spontane acties en ik hield ook nog tijd over om met een boek op de bank te zitten. Verveeld heb ik me geenszins.

29 augustus: mijn eerste vakantiedag was op vrijdag omdat ik rekening had gehouden met de verjaardag van mijn vriendin Aafke. De kans was vrij groot dat ik naar Sliedrecht af zou reizen om dat te gaan vieren en dat was in de praktijk ook zo. Bovendien was ondertussen bekend geworden dat mijn ouders elkaar het jawoord zouden gaan geven en ik was razend nieuwsgierig naar wat mijn moeder ging dragen. Nu wonen mijn mama en Will op een steenworp afstand van Aafke en Bert dus dat was heel goed te combineren. Rond de middag stapte ik op de bus en ging richting mijn geboortedorp. Omdat de verbinding niet optimaal is, zeker niet met de zomerdienstregeling, pikten mijn ouders me op het busstation op. Ik at een boterhammetje mee, bewonderde de kleren waar mijn moeder de grote dag in zou beleven (heel mooi), bleef een tijdje kletsen en werd om een uur of 3 bij mijn vrienden afgezet. Ik had dat stukje best kunnen gaan lopen maar Will moest toch naar de tandarts en vond het geen probleem even van de route af te wijken om mij te droppen. Hij stond erop en ik heb me maar overgegeven. Kees en Diana waren er ook en ik vond het leuk hen weer eens te zien. We zaten in de tuin en "ouwehoerden" een beetje. Heel gezellig. Aafke’s cadeau (Brussel van De Dijk) was er nog niet maar onderweg. Bert wist al wat het was (ik had hem ingelicht om te voorkomen dat ze hem zelf ging kopen) en samen hebben we de spanning een beetje opgevoerd. Toen de cd aankwam was Aafke er heel blij mee. ‘s Avonds gingen we met ons drietjes lekker uit eten. De jarige koos voor Portobello en daar hadden Bert en ik geen enkel bezwaar tegen. We hebben lekker gegeten en het was heel gezellig. Al met al werd het een zeer geslaagde dag.

30 augustus: mijn broer Theo kwam langs omdat ik hem gevraagd had me met iets te helpen. Dat was zo geklaard en daarna hebben we gezellig wat zitten kletsen. Toen hij weer op huis aanging, ging ik een stuk met hem mee want ik moest nog even naar de stad en het station. Ik had namelijk een missie en daar moest ik nog wel wat voor regelen. Misschien herinneren jullie dat ik vorig jaar de wens koesterde over de Afsluitdijk te gaan. Uiteindelijk heb ik dat ook uitgevoerd. Dit jaar moest en zou ik naar Luxemburg. In een grijs verleden ben ik daar met Martina een keer geweest en ik wilde al heel lang nog eens terug. Misschien dat het goede presteren van een paar Luxemburgse wielrenners in de Tour de France (ik ben een grote fan van Fränk en Andy Schleck en vind Kim Kirchen ook erg goed) het extra gestimuleerd hebben maar het verlangen bestond al heel lang. Ooit wil ik echt op vakantie in het Groothertogdom want ik ben heel erg gecharmeerd van het land maar nu volstond een kort bezoekje maar hoe pakte ik dat aan? Na het nodige speurwerk op internet had ik een idee. Nu nog de uitvoering. Daarom toog ik naar het station maar hier in Dordrecht bleek ik niet te kunnen krijgen wat ik wilde hebben dus stapte ik op de trein naar Rotterdam. Ik kom regelmatig op Rotterdam Centraal maar was nog nooit boven geweest waar de kaartjes verkocht worden. Toen ik aan de beurt was, bleek ik het verkeerde loket gekozen te hebben maar uiteindelijk kwam het goed. En de uitkomst bleek nog beter dan verwacht. Ik had gekozen voor een vierdaagse Interrail One Country (vroeger heette dat Euro Domino; met Chantal heb ik zo ooit door Denemarken getourd) België en zou dan vanaf de grens een kaartje naar Luxemburg kopen maar de dame die mij hielp, ontdekte tot haar eigen verbazing, dat er ook een Benelux-Pass bestond waarmee ik voor hetzelfde geld ook mee naar Luxemburg kon. Dat was natuurlijk een kolfje naar mijn hand en zielsgelukkig toog ik naar huis. Ik kon haast niet wachten om op de trein te stappen.

31 augustus: gaan met die banaan! Omdat het zondag was, kon ik pas even na negenen de trein nemen. Die had prompt een flinke vertraging maar als ervaren treinreizigster, raakte ik daarvan niet in paniek. Tot Roosendaal had ik een Nederlands kaartje en daarna ging mijn Interrail in. Ik kon lekker gaan zwerven. Ik ontdekte dat er op station Antwerpen Centraal het een en ander veranderd was maar dat zou ik later wel uitzoeken. Nu liet ik me tot station Brussel Zuid rijden. Daar zou ik verder mijn plan trekken. Op mijn 19e, toen Martina bij ons logeerde, ben ik met haar ook een aantal dagen wezen treinen, voornamelijk door de Benelux maar ook met uitstapjes naar Frankrijk en Duitsland en destijds waren we op diverse stations waaronder Brussel Zuid. Dat was 18 jaar geleden en inmiddels is het flink veranderd. Niet zozeer boven bij de sporen maar de hal is enorm met winkels, eetstalletjes en ik weet niet wat. Dat geld trouwens voor meerdere stations die ik nog van vroeger ken. Omdat ik de tijd had voor de volgende trein die ik gekozen had zou gaan, keek ik rond en sloeg wat proviand in. Mijn volgende doel was Leuven. Per boemel en zo deed ik plaatsjes aan als Erps-Kwerps. Dan moet je echt in België zijn, hoor. In Leuven at ik een hapje en schafte mij een spoorboekje aan. Het kostte wel 10 Euro maar daar heb je wel wat voor en het zou nog uitstekend van pas komen. Mijn volgende doel was Luik maar het deel van de trein waarin ik zat bleek naar Genk te gaan. Ik kon in Landen, waar de trein geplitst werd, overstappen maar ik besloot mijn reisdoel te verleggen naar Hasselt. In Luik kwam ik nog wel. Hasselt is niet zo groot dus er was weinig open maar ik kon er kiezen uit diverse bestemmingen, waaronder Antwerpen. Ik nam hier niet de Intercity via Aarschot maar stapte in de Interregio die onder andere Zolder, Balen, Mol en Geel aandeed. In Antwerpen Centraal kwam ik aan op het "oude" gedeelte van het station. Ik liep het Astridplein op en ontdekte dat de werkzaamheden die bij mijn vorige bezoek in volle gang waren, inmiddels gereed zijn. Wel staat het station nog volop in de steigers. Mijn reis ging verder naar Gent en vandaar naar   Blankenberge. Dat was misschien niet helemaal handig. Ik besloot vrij spontaan naar de kust te gaan maar vergat dat het een zomerse zondag aan het eind van de zomervakantie was en dat Belgen op veel vlakken niet anders zijn dan Nederlanders. Heen was het rustig in de trein maar toen ik tegen zessen uit wilde stappen, bleek dat bijna onmogelijk. Een horde strandgangers die naar huis ging, bestormde de trein en gaf aankomenden feitelijk niet de kans om de trein te verlaten. Toen ik dan toch op het perron stond, bleken er nog hele volksstammen te wachten en ik gaf het idee om per kerende trein terug te gaan maar direct op. Er gingen diverse treinen uit de badplaats maar die waren in een mum van tijd bomvol. Zelfs op de balkons was geen plek meer maar ik had geen haast. Er kwamen wel andere treinen. De NMBS kondigde ook extra treinen aan dus ik wachtte wel tot het gekkenhuis een beetje tot bedaren kwam. Dat gaf mij ook de kans een beetje rond te kijken. Een uurtje later had ik een plekje in een extra trein naar Gent. Daar heb ik de eerste trein genomen die vertrok. Daarvan was de bestemming toevallig Brussel. Op het Zuid-station bleek de Benelux-trein nog steeds vertraging te hebben en daardoor had ik die nog en hoefde ik in Dordrecht niet zo lang op de bus te wachten. Mijn eerste zwerfdag zat erop. Nog 3 te gaan.

2 september: winkelexpeditie. Met Chantal ging ik naar de stad omdat we nog het nodige te shoppen hadden voor de bruiloft. Het leverde 2 paar schoenen (ik had een paar voor dagelijks gebruik nodig), 3 shawls, een ketting, pantykousen, een lijst (voor het gedicht) en een broodje op.

3 september: eindelijk Luxemburg! De Benelux-trein van 7.09 was op tijd en dus haalde ik mijn aansluiting op Brussel Noord. Alleen waar bleef die trein? Er werd omgeroepen dat de Intercity naar Luxemburg bij uitzondering was afgeschaft (heerlijk dat Vlaams) en dat de volgende trein richting Namen een half uur later zou gaan. Ik had natuurlijk mijn plannen om kunnen gooien maar wat in mijn kop zit, zit niet in mijn kont. Dan kwam ik maar wat later aan maar ik ging die dag naar Luxemburg! Ik dook ondertussen de stationshal in. Ook op dit station is die groot en er is van alles en nog wat. Op mijn gemak heb ik wat dingetjes aangeschaft en daarna ging ik richting Namen. Dankzij mijn spoorboekje kon ik simpel een alternatief uitstippelen. Uiteindelijk kwam ik toch op hetzelfde punt uit. In Namen was ik toe aan koffie. Nu is mijn Frans nogal matig maar ik kom er toch nog wel een eind mee. Een Cappucino bestellen lukte nog wel en ja, ik wilde het meenemen maar bij de volgende vraag moest ik het antwoord schuldig blijven. "Je ne comprend pas" (ik begrijp het niet) bracht uitkomst. Er werd mij een dekseltje getoond. Oui, dat wilde ik graag. Vervolgens boemelde rustig genietend van het heuvellandschap verder, zag een verdwaalde kinderwagen op het stationnetje van Natoye en kwam terwijl het weer slechter werd aan in Ciney, waar de IC naar Luxemburg mij oppikte. Ik had tot het eindpunt kunnen blijven zitten, zoals de vorige keer maar ik had een alternatieve route ontdekt dus stapte ik in Arlon uit. Aan de andere kant van het perron stond de trein naar Bertrix en die bleek ik ook te moeten hebben om in Rodange te komen. De aardige conducteur kwam mij nog een keer vertellen dat we dit plaatsje bereikten maar dit wist ik zelf ook al. Niettemin dankuwel. Ik was in Luxemburg! Tenminste in het land. Nu moest ik nog naar de hoofdstad. Door een vergissing in het spoor, moest ik iets langer in Rodange blijven dan de bedoeling was maar dat kon mij niet deren, evenmin als het weer. Het was inmiddels hondenweer, in dit geval niet Oud-Hollands maar Luxemburgs maar ik was gelukkig want ik had mijn missie volbracht. Algauw was ik via Dippach op weg naar Luxemburg-stad. Ook hier was het station aanzienlijk veranderd maar dat is niet raar na zoveel jaren. Bij mijn vorige bezoek was het erg warm en zonnig geweest; nu was het nat en guur wat mij ervan weerhield uitgebreid te gaan wandelen maar ik was blij dat ik er was en ik ga zeker terug om de boel uitgebreid te verkennen. Wanneer weet ik nog niet maar het gaat gebeuren. Het duurde nog een flinke tijd voor de trein naar Luik zou gaan maar dat gaf mij de gelegenheid om alvast een stukje die richting te gaan en een uitstapje te maken. Ik nam afscheid van de stad stapte weer op de trein, genoot ondanks de regen van het heerlijke landschap en stapte uit in Ettelbruck. Vandaar week ik af van de hoofdspoorlijn om een bezoekje te brengen aan Diekirch en weer op tijd terug in Ettelbruck om de trein naar Luik te halen. Met een heerlijk broodje in de tas begaf ik mij naar het juiste perron. Na een tijdje werd er iets omgeroepen wat ik amper verstond maar omdat iedereen zich naar een ander spoor begaf, deed ik dat ook en daar kwam met wat vertraging de trein naar Luik aan. Ik genoot van het uitzicht. Zolang ik me kan herinneren, ben ik dol geweest op heuvellandschappen. Als kind kon je mij geen groter plezier doen dan me mee te nemen naar Zuid-Limburg en op mijn 15e was het tussen mij en de Ardennen liefde op het eerste gezicht. Dat is nooit veranderd en al heb ik hogere bergen gezien en daarvan genoten, blijft regio van Mergelland, Ardennen en Eifel (waar voor het eerst kwam toen ik net 18 was) voor mij een van mijn favoriete gebieden waar ik nooit genoeg van krijg. Bij Troisvierges verliet ik Luxemburg. Tot ziens! De rit ging langs Troisponts, Coo en andere lieflijke plaatsjes tot we de Maas overstaken en Luik bereikten. Aan dat station wordt gewerkt en alle diensten zijn in portakabins gehuisvest maar het begint er al indrukwekkend uit te zien. Inmiddels was het weer al flink opgeklaard en op mijn volgende etappe naar Antwerpen via Hasselt, Aarschot en Heist-op-den-Berg zag ik een schitterende zonsondergang. De foto bovenaan is daarvan. Zoals al eerder gezegd, is er het een en ander veranderd op Antwerpen Centraal. Zo duik je komende vanuit Roosendaal op een gegeven moment een tunnel in en kom ondergronds aan. Vanuit Luik was dat ook het geval. Omdat ik wat tijd overhad voor de trein naar Dordrecht zou gaan, ging ik even naar buiten. Alleen hoe kwam ik nu terug. Dat was even goed kijken maar het kwam helemaal in orde en ik veilig thuis.

4 september: kapper. Mijn haar moest nodig onderhanden genomen worden. Ik was al van plan om de kapper te bezoeken tijdens de vakantie en voor de bruiloft moest het zeker dus maakte ik een afspraak en liet de kapster zich uitleven. Nu kan ik er weer even tegenaan.

5 september: de grote dag. Daar heb ik in een eerder log al uitgebreid over verteld.

7 september: Liefdesbrieven. Op de zondag na de bruiloft stond een cultureel uitstapje op het programma. Ik stapte ‘s om 14.00 uur op de trein naar Breda. In het Chassé-theater het toneelstuk Liefdesbrieven met theaterlegendes Anne-Wil Blankers en Paul van Vliet op het programma. Ter plekke trof ik Ingrid en haar moeder. Na een drankje begaven we ons naar onze plaatsen. Ik zat op de eerste rij, ongeveer in het midden. Ik zat met mijn neus bijna op de acteurs, tussen hen in dus ik had een perfect zicht. Anne-Wil en Paul spelen Melissa Gardner en Andrew Makepeace Ladd, 2 mensen die elkaar hun hele leven lang brieven schrijven. Gezeten achter een tafel met een script voor zich en alleen tekst, mimiek en lichaamstaal tot hun beschikken voeren ze het publiek door het leven van hun personages en een scala van emoties. Met deze minimale maar krachtige middelen ontroeren ze, wekken ze vreugde, verdriet, plezier, kortom ze raken je. Ik vond het buitengewoon. Het is echt een prachtig, indrukwekkend stuk en ik kan iedereen aanraden deze grootheden samen aan het werk te gaan zien. Wat een koppel bij elkaar. Ik ben heel blij dat ik dit heb mogen meemaken.

8 september: weer vroeg op voor deel 3 van mijn avontuur. Trein was op tijd maar de nieuwe situatie op Antwerpen gaf me net te weinig tijd om de gewenste aansluiting te halen. Ik moest van het nieuwe gedeelte van het station naar het oude en dat was even zoeken. De trein die ik wilde hebben, was net was. Jammer maar niet getreurd. Er waren nog volop andere mogelijkheden. Op naar Brugge. Zoals zovele stations was dit ook sterk veranderd maar er ging nog steeds een trein naar Kortrijk en kwam het eerste bericht uit Nederland. Familie en vrienden wisten me te vinden, al was ik het land uit. Meestal was het harstikke leuk en werd ik blij van hun nieuws en dat mijn mobiele rekening wat aan de hoge kant zou worden, ach. Had ik maar niet de grens over moeten steken. In Kortrijk kocht ik een enkeltje vanaf de grens naar Lille want ik wilde een klein uitstapje naar Frankrijk maken. Ik ben eerder in Lille geweest en de stad heeft echt wel mooie delen maar die ging ik nu niet bekijken. Ik wilde verder, weer naar België maar daar had ik dus wel weer een kaartje voor nodig. Nu bleek Lille Flanders een beetje groter dan in mijn herinnering en er stond me een rij voor de loketten. Zo haalde ik mijn trein nooit maar het ging iets sneller dan gevreesd en ondanks mijn beroerde Frans wist ik het gewenste kaartje te krijgen. Toen moest ik wel opschieten maar ik redde het. Ik ging niet retour via Moeskroen naar Kortrijk maar ging in de richting van Tournai. De uiteindelijke bestemming van de trein van Luik en daar wilde ik ook heen. Ondertussen moest ik verschrikkelijk nodig plassen maar de wc was dicht. Ik kon het echt niet ophouden tot Luik, hoor. Dat was 3 uur maar toen we als stoptrein in Tournai (de Vlamingen noemen deze stad Doornik) aankwamen, bleef hij daar 20 minuten staan om daarna als IC verder te gaan. Meestal is dat soort oponthoud voornamelijk irritant maar nu kwam het me heel goed uit. Nu kon ik een paar dingen doen, waaronder de wc bezoeken. Man, luchtte dat op. Overigens was de wc in de trein later wel open. De reis ging verder langs plaatsen als Mons (NL: Bergen (Henegouwen), La Louvière en Charleroi en Tamines. Daarna zouden we Namen aandoen maar we bleven ook een tijd bij Ham-sur-Sambre staan. Geen idee waarom maar die dingen gebeuren. De ruime overstaptijd die ik in Luik zou hebben, ging volledig in rook op maar je moet flexibel zijn en je daardoor niet van de wijs laten brengen. Dat deed ik ook niet. Ik ben wel wat gewend. Het was niet zozeer een tegenslag maar een kans. Ik hield wel vast aan mijn doel maar had ook weer nieuwe mogelijkheden. We kwamen uiteindelijk toch bij Namen en gingen vandaar verder door de Ardennen via Huy naar Luik. Omdat de IC naar Aken geen vertraging had, was die al weg maar een uurtje later ging er een boemel die kant op en ondertussen maakte ik een uitstapje naar Eupen. België kent 3 gemeenschappen: een Nederlandstalige, een Franstalige en een Duitstalige. Die is klein en woont in Wallonië tegen de Duitse grens aan maar ze hebben wel een eigen parlement. Er zijn 2 Duitstalige enclaves, een rond St. Vith in de provincie Luxemburg en een rond Eupen, provincie Luik. Nadat ik een kaartje van de grens naar Aken had aangeschaft, stapte ik in de IC naar Eupen. Via Verviers en Welkenraedt kwam ik daar aan. Het eindstation werd ook in het Duits aangekondigd. Ik had niet zo ontzettend veel tijd maar genoeg om een winkelcentrum binnen te lopen en daar een paar aankopen te doen in een taal die ik wel goed spreek. Dat was echt lekker na al dat Frans dat ik maar deels begrijp. Ik nam de kerende trein maar slechts tot Welkenraedt want dat station werd aangedaan door de IR-trein naar Aken. Ik had ruim 6 minuten maar omdat de boel op de schop lag en op dit kleine stationnetje geen bij de perrons niet wordt aangegeven welke trein er gaat, werd het toch nog even stressen maar ik haalde het en was op weg naar Duitsland. In Aken was ik al vaker geweest maar ik had er nog nooit een kaartje gekocht. Na het bestuderen van de vertrekstaten kwam ik tot de conclusie dat het te laat werd om via België terug te reizen dus koos ik een andere route. Op naar het Travelcenter voor een vervoersbewijs. Het was warm en druk en ik was was een beetje moe dus die gast die voor wilde dringen kon de pot op. Had ie maar op tijd van huis moeten gaan. Toen ik eindelijk bij het loket gekomen, bleek dat ik voor niks in de rij had gestaan. Ik moest mijn kaartje naar Heerlen uit de automaat halen. Tussen Aken en Heerlen zijn er wat stations bijgekomen sinds deze lijn deel uitmaakt van de Euregiobahn en het is ook geen NS-lijn meer maar wordt door de DB onderhouden. Zo keerde ik weer terug in Nederland. Dwars door Limburg ging het naar Eindhoven. Daar moest ik het perron even oversteken voor de volgende trein, op weg naar huis.

10 september: de laatste zwerfdag. Begon ik met vertraging, daar eindigde ik ook mee. Weer heel vroeg ging ik op stap. Ik wist eigenlijk al voor ik de deur uitging dat de trein te laat zou zijn want ik had op internet gekeken maar daar is nu eenmaal niks aan te doen. Ik had voor deze dag wel een paar ideetjes maar niet erg vastomlijnd en ik zou de richting voornamelijk af laten hangen van de mogelijkheden ter plekke. Ik liet me naar Brussel bollen, hing daar eventjes rond en ging toen richting Dendermonde, een plaats die ik vrij goed ken. Door omstandigheden heb ik er een paar weken doorgebracht en ben ook een paar keer teruggeweest. Daar maakte ik een korte stop voor ik verder ging naar Lokeren. Vandaar ging het naar Gent. En de reis ging vervolgens naar Mechelen. Daar kocht ik bij Het Reizertje wat heerlijke broodjes en daarmee waren mijn "doelen" voor die dag volbracht. Eens kijken waar ik nu heen ging. Hé, Geraardsbergen is wel een leuke bestemming. De reis ging grotendeels door een deel van Wallonië waar ik nog niet geweest was, langs plaatsen als Halle, Ath en Lessines om in Vlaanderen te eindigen en onderweg bleken Belgische schoolkinderen net zo strontvervelend te kunnen zijn als Nederlandse. De beroemde muur heb ik niet gezien, evenmin als ik die eerder van Huy zag, maar het deed niets af van mijn plezier. Vanaf Geraardsbergen ging ik weer naar Gent. Mijn volgende ritje had als doel Sint-Niklaas, de stad die Sinterklaas in het stadswapen heeft. Vandaar ging ik naar een plaats waar ik al eerder was geweest: Leuven maar via een andere weg. Het was inmiddels spitsuur en ik nam een piekuurtrein richting Ottignies. Daarmee stak ik de taalgrens weer over en brachten Franse getallen mij weer eens in verwarring. Langzamerhand werd het tijd om aan de thuisreis te gaan denken maar een slinger naar Charleroi kon nog wel. Wat ik van de stad gezien heb, kon mij niet erg bekoren maar het langschap eromheen is niet onaardig, zolang het maar niet ontsierd wordt door lelijke industriecomplexen. Van Charleroi Sud ging een rechtstreekse trein naar Antwerpen Centraal. Die nam ik. Via Nivelles (NL: Nijvel, in de jaren 80 berucht van de bende) bereikten we Brussel vanwaar de trein hetzelfde traject als de Benelux-trein. Had ik geweten wat er nog zou komen, was ik gewoon in Brussel Zuid uitgestapte en was wat lekkers gaan halen bij het pastakraampje maar nu tufte ik door naar Antwerpen Centraal. Daar zou ik normaalgesproken een klein kwartiertje hebben maar een blik op de vertrekstaat gaf aan dat dat minimaal 20 minuten extra zou worden. Zelf vermoedde ik dat het nog wel wat meer zou worden want we waren de trein onderweg tegen gekomen. Het leek me sterk dat hij een kwartier voorsprong had en 3 kwartier vertraging zou hij nooit inhalen. Mijn vrees werd bewaarheid en uiteindelijk kwam hij met zo’n 40 minuten vertraging in Antwerpen aan. Tot overmaat van ramp was er ook nog een Thalys uitgevallen waarvan de passagiers ook met ons meemoesten dus de Benelux-trein was ook nog eens overvol maar ik zat wel. Tussen Roosendaal en Dordrecht liep hij nog wat extra vertraging op. Uiteindelijk haalde ik de bus naar huis net. Mijn zwerfdagen zaten erop. Ondanks een paar tegenslagjes had ik er enorm van genoten en vond ik het jammer dat het voorbij was. Het smaakte naar meer maar dat een ander keertje. Er komen meer vakanties.

13 september: weer tv. Het zat er al een tijdje aan te komen want hij was oud en versleten maar in juli gaf mijn televisie de geest. Ik wilde wel een andere om het overleden exemplaar te vervangen maar dat kwam er niet van. Dan maar niet kijken. Ik heb wel een paar dingetjes op de computer gekeken via een livestream maar echt handig was dat ook. Nu stond ik kort voor de vakantie met een paar collega’s te babbelen en toen kwam de tv ter sprake. Een van de telefonistes wist nog een tv te staan, die ik zo gratis kon ophalen. Tijdens de vakantie belde ze of ik nog interesse had in die tv. Ja, tuurlijk. Ik kreeg een telefoonnummer, belde de eigenaresse van de tv (die ik zelf ook kende) en trommelde mijn broer op. Het adres was vlakbij mijn huis maar ik had wel hulp nodig dus wij op stap. We kregen een karretje uitgeleend. Dat had wat nukken en het terrein was ook niet helemaal egaal dus het werd nog een kleine expeditie maar uiteindelijk had ik weer een tv. Hij is welliswaar gebruikt maar in prima staat. Zo goed had mijn oude tv het al vele jaren niet gedaan en het is toch wel lekker weer zo’n ding te hebben, hoor. Bedankt dames!

17 september: Groningen. Aafke wilde al jaren naar het Nederlands Stripmuseum. Aaf tekent zelf graag en mooi en is zeer geïnteresseerd in het werk van andere kunstenaars. Nu is dat museum helemaal in Groningen. Dat vind ik geen probleem en sinds we het erover hebben, ben ik zelf al een paar keer die kant op getreind maar van het uitstapje kwam het maar niet. Op Aafkes verjaardag kwam het weer ter sprake en dinsdag belde ze op om te vragen of ik zin had de volgende dag te gaan. Ja tuurlijk. Alleen de treinreis vind ik al leuk dus trof ik Aafke en Bert woensdag hier in Dordrecht op het station. Met mijn kortingskaart scheelde dat flink op de prijs. Vanwege een kleine vertraging misten we aansluiting in Rotterdam maar na een tussenstop in Amersfoort, bereikten we aan het begin van de middag Groningen. Eerst aten we een hapje en daarna wandelden we naar het museum. Bert en ik vonden het leuk maar zijn wat minder van de musea dan Aafke dus hadden het dus wat sneller gezien en gingen vast wat drinken terwijl zij nog rondkeek. Ondertussen hadden wij het weer over zaken die Aaf niet zo interesseren, zoals wielrennen maar ook zij dook tenslotte weer op. In de museumshop vond ik nog een leuk cadeau voor Theo en daarna gingen we de stad in, waar we goed uit moesten kijken met alle fietsers. We wandelden wat rond en streken neer op een terrasje met uitzicht op de Martinitoren.  We hingen nog een beetje de toerist uit en gingen toen op zoek naar een restaurantje. Na een tip werd dat Napoli in de Astraat. Achteraf las ik vrij gemengde kritieken over dit eettentje maar wij waren wel tevreden. De tafeltjes stonden wel erg dicht op elkaar maar wij hebben er vlot, smakelijk en vrij goedkoop gegeten. Toen we op weg gingen naar het station – we hadden nog een fikse reis voor de boeg – ontdekten we dat we vlakbij het Stripmuseum hadden gegeten. In de trein naar huis vielen we alledrie voor een 3 maanden oude Jack Russell-pup genaamd Bowie. Wat een schatje was dat. Het was niet vroeg voor we thuis waren maar het was een leuke dag geweest.

20 september: feest en muziek. Op 20 september 1972 kreeg ik een broertje, Theo. Gisteren vierde hij zijn 36e verjaardag bij onze ouders in Sliedrecht en al kunnen wij prima zelf reizen, werden we opgehaald. Dosie was heel blij met zijn cadeautje, een stripboek van Rechter Tie. De door Robert van Gulik geschreven historische detectives met de Chinese Rechter Tie in de hoofdrol kenden wij wel maar tot ik ze in het Stripmuseum ontdekte niet als strip maar ik wist zeker dat de jarige het leuk zou vinden. We waren de meeste tijd met ons vijven: mama, Will, Theo, Chantal en ik maar John kwam ook nog langs. Er was natuurlijk taart. We brachten de tijd gemoedelijk met elkaar door. We aten ook gevijven maar even na zevenen was ik de eerste die afscheid nam. Ik had namelijk nog plannen. In De Willem trad Katarina op. Nu had deze voorstelling al mijn aandacht getrokken en toen Aafke vrijdag belde, was het pleit snel beslecht: daar gingen we heen. Ik reserveerde kaarten en gisterenavond pikten Aafke en Bert me op. Katarina is Katarina Vermeulen, de dochter van Bram, begiftigd met de muzikale genen van haar veel te vroeg overleden vader maar daar doet ze wel haar eigen ding mee. Gisterenavond trad ze op met als band Alan MacLachlan (gitaar), Ralph Brink (bas) en Roy Bakker (drums), terwijl ze zelf de toetsen en de mondharmonica speelde en uiteraard zong. Katarina heeft een prachtige heldere, krachtige stem waarmee ze een zeer gevariëerd reportoire ten gehore brengt van lieflijke balads tot echte powernummers en de teksten zijn er geen van 13 in een dozijn. In het programma Sex & Money brengt ze voornamelijk zelfgeschreven Engelstalig reportoire van de gloednieuwe, gelijknamige cd en haar vorige album Walk with me. De zaal was lang niet uitverkocht en sommige mensen kwamen niet terug na de pauze maar wij vonden dat niet terecht. Wij hebben namelijk enorm genoten en vinden Katarina een absolute kanjer. Ik blijf haar beslist volgen. Na afloop werden er cdtjes verkocht en gesigneerd en beide schijfjes hebben hun weg naar mijn collectie gevonden. Ik zou zeggen: ga Katarina zien en geniet. Voor ons was het een geweldige afsluiting van de vakantie.

Tijdens de dagen waarover ik niks vermeld heb, heb ik me niet verveeld, hoor. Ik ben dan voornamelijk thuis bezig geweest, heb wat boodschappen gedaan, gelezen en dergelijke. Er kwam ook nog een levering van kattenzaken en ik heb heel veel met Chantal aan de telefoon gehangen. Mijn zus staat namelijk aan het begin van een groot avontuur. Ze gaat een webshop beginnen! Ze is nu nog druk bezig met de voorbereidingen Рer moet nog genoeg gebeuren Рmaar er is al een website en binnen afzienbare tijd gaat ze van start. Hou Kattig РW̬l voor de poes in de gaten want daar gaan mooie dingen gebeuren.

De vakantie is echt voorbij gevlogen. Ik heb best veel gedaan maar vakanties zijn ook altijd tekort. Morgen roept de plicht weer en is de pret over. Alhoewel… Er staan nog genoeg leuke dingen op de agenda maar het kan niet altijd feest zijn dus hijs ik me morgen weer pruttelend uit mijn bed om aan de slag te gaan en te dromen van een volgende vakantie met nieuwe avonturen want dat kan natuurlijk altijd

Op dinsdag 19 augustus ‘s middags even na vijven ging mijn mobieltje af in de supermarkt. Tussen de diepvries en de frisdranken kreeg ik het nieuws dat mijn ouders het bootje stapten. Officieel gingen ze een geregistreerd partnerschap afsluiten maar, zoals wij ontdekten en de ambtenaar tijdens de plechtigheid ook aanhaalde, staat dit, op een enkel punt dat niet aan de orde was voor mijn ouders gelijk aan het huwelijk en is de gang van zaken feitelijk hetzelfde dus spreekt bijna iedereen, niet geheel ten onrechte, van trouwen. De heuglijke gebeurtenis zou plaatsvinden op 5 september om

10.30 in

de Dijksynagoge. Natuurlijk was ik hartstikke blij maar tegelijkertijd had ik ook iets van "help!" want ik had nog geen 2½ week om heel veel te doen en ik moest nog werken ook maar het zou goed komen. Echt.

Wat geef je het paar cadeau? Het gaat niet om een jong stelletje dat nog van nul af moet beginnen. Het zijn 2 mensen van tegen de 60 die allebei al een huwelijk achter de rug hebben en bovendien al een paar jaar samenwonen en dus alles al hebben. Gelukkig had Chantal weer eens een briljant idee waar ik me helemaal kon vinden en waar Theo ook graag aan meedeed. We lieten een lekker ontbijtje bezorgen samen met een roos. Dat leek ons een mooi begin van een bijzondere dag. Ik vond een ontbijtservice op Sliedrecht en Chantal regelde de rest. Verder had ik algauw een idee voor een gedicht. Dat heb ik met hulp van Chantal mooi uitgewerkt en bij Aafke en Bert geprint. Een mooi lijstje eromheen en je hebt een origineel cadeau. Het gedicht luidde zo:

JA!

Ja is een minuscuul woordje

Maar soms zegt het zo veel

Bijvoorbeeld dat ik alles in mijn leven

Voortaan met jou deel

Ja is zo’n petieterig woordje

Maar vaak zo positief

Zo kun je er mee vertellen

Boven alles heb ik jou lief

Ja is een heel klein woordje

Twee letters maar

Maar door “ja” te zeggen

Horen jullie voor altijd bij elkaar

Lastiger was de vraag: wat trekken we aan? Buiten een blazer had ik eigenlijk niks geschikts dus er moest geshopt worden. Daar waren niet minder dan 3 sessies voor nodig. Op 23 augustus ging ik in mijn eentje naar de stad en kocht daar een nieuwe bh en een paar zwarte broeken maar daar was ik er uiteraard nog lang niet mee dus gaven Chantal en ik onszelf een flinke schop onder de kont en togen de volgende dag naar Rotterdam waar het koopzondag was. Twee meiden die niet bepaald verzot zijn op winkelen en niet van massa’s houden. We doen dat dus echt nooit meer. Het was verschrikkelijk en na een hele middag rondsjouwen gingen we met een paar shirtjes en bloesjes naar huis die we bij ons om de hoek ook hadden kunnen kopen maar we wilden niet helemaal met lege handen terug. Wel hadden we een paar ideeën opgedaan voor onze moeder die van pas zouden komen maar we moesten er nog minimaal een keer op uit. Dinsdag 2 september spreken we af in het centrum van Dordrecht en vast van plan om er iets van te maken, schuimden we de stad af naar geschikte dingen. Gelukkig hadden we succes en na zo’n 2½ uur namen we bepakt en bezakt afscheid van elkaar. Zus, nogmaals bedankt voor je hulp en steun. Nu moest er alleen nog een bezoek aan de kapper gebracht worden. Dat gebeurde de dag voor bruiloft. Mijn haar was al een tijdje toe aan een flinke knipbeurt dus konden de kapsters van De Haarfabriek zich uitleven met de schaar. Ik wilde sowieso weer eens een kleurtje. Nu had ik daar thuis nog wel wat voor liggen maar voor de gelegenheid wilde ik het professioneel aanpakken dus liet ik het doen en ook gingen er plukken in. Ik was na alles wel een beetje armer maar je ouders gaan niet iedere dag trouwen. Ik was er klaar voor. Zo ongeveer.

Op vrijdag 5 september ging de wekker bijtijds af want ik wilde wel een beetje tijd hebben voor mijn voorbereidingen maar tegen half 9 was ik klaar voor de grote dag. Mijn outfit bestond uit een zwarte broek, een mooi paars shirt met glimmende steentjes om de hals, huidkleurige pantykousjes, zwarte glitterballerina’s, een zwarte blazer, een paarse ketting, een paars sjaaltje met glimmende applicaties en een feestelijk handtasje en ik had lipgloss op. Mijn haar zat heel behoorlijk. Natuurlijk kreeg ik het niet helemaal meer zoals ik wilde maar mijn wilde haardos was redelijk in bedwang. Ik had nog een extra tas bij me voor wat reserveonderdelen, mijn camera, het huwelijkscadeau, een verjaardagscadeautje voor Will (hij vierde die dag ook zijn 59e verjaardag), een mooie shawl voor ‘s avonds en wat andere benodigdheden. Het bruidspaar stond erop de niet in het dorp woonachtige kinderen op te halen dus stapte ik na mijn ouders een knuffel gegeven te hebben in de Mazda waar Chantal al in zat. Zowel het bruidspaar als mijn zusje zag er prachtig uit. Will ging later nog Theo (keurig in het pak) halen en met hem naar de plaatselijke Multivlaai voor wat lekker gebak. Ondertussen kwamen ook mijn andere broers met aanhang en nog wat vrienden naar het huis van mijn ouders. De rest van de familie was al bij de Synagoge.

Tegen half 11 ging de bruidsstoet op weg naar de Dijksynagoge. Dit is een heel bijzondere locatie. Vanaf 1845 was dit gebouw bijna 100 het gebedshuis van de Joodse gemeenschap in de Alblasserwaard. Eind 1942 werd de laatste Joodse bewoner van Sliedrecht gedeporteerd. Geen van de Sliedrechtse Joden keerde terug na de Tweede Wereldoorlog. De Synagoge verloor daardoor zijn religieuze functie en raakte in verval. Het gebouw werd jarenlang gebruikt als opslag. De woning van de Rabbi, onder de Synagoge werd vanaf 1948 nog wel bewoond door het pasgetrouwde stel Kees en Lies. Hun 3 dochters Jenny, Leny en Elly werden er geboren. In 1958 verliet het gezin de kleine woning en raakte het gebouw in onbruik tot het bijna tot een ruïne verviel. In 1994 kocht de Stichting Synagoge Sliedrecht – Hardinxveld-Giessendam het gebouw. In de jaren die volgden werd het gebouw in stukken verplaatst (vanwege een nieuwe woonwijk kon het niet op de oorspronkelijke plaats blijven staan) naar een locatie ongeveer

100 meter

verderop en daar geheel gerestaureerd. Ook werd er een nieuw stuk aangebouwd. In 2003 werd het gebouw opnieuw ingewijd. Inmiddels worden er weer erediensten gehouden maar ook is het een centrum voor Joodse cultuur en ook heeft het de status van trouwlocatie. Toen mijn ouders besloten hun relatie een officieel karakter te geven, hadden ze voor het raadhuis kunnen kiezen maar hun voorkeur ging uit naar de Dijksynagoge. Die is nog geen twee minuten bij hun huis vandaan (ze kunnen het gebouw zien uit hun raam) en bovendien: het is wel heel bijzonder om in je geboortehuis te trouwen. Mijn moeder is immers het middelste van de 3 meisjes die daar geboren zijn. Ook voor de mensen van de Dijksynagoge was het een unieke ervaring. Het zal nooit meer gebeuren dat iemand die daar geboren is op die plek het jawoord geeft dus wilde de secretaris van de stichting, de heer Ronald Kitsz, in dit geval heel graag optreden als ambtenaar van de burgerlijke stand.

Voor de meesten van ons was het de eerste keer dat we in de synagoge waren. Ook van binnen is het een mooi gebouw. De zaal die voor plechtigheden wordt gebruikt is heel intiem. Er kunnen maximaal 70 mensen in maar wij waren met veel minder. Mijn ouders hadden voor een intieme plechtigheid gekozen en er waren alleen familieleden en wat goede vrienden uitgenodigd.  De voltrekking werd een vrolijke, informele gebeurtenis waarin de bijzondere band van mijn moeder en haar zussen met het gebouw ruimschoots aan de orde kwam. Meneer Kitsz deed het echt heel goed als ambtenaar en werkte op een heel leuke manier toe naar het grote moment. Het ja-woord van mijn ouders (zeker dat van mijn moeder) was overtuigd en enthousiast en toen meneer Kitsz in dit Joodse gebedshuis mijn hervormde moeder en katholieke stiefvader door de wet aan elkaar verbonden verklaarde, klonk er luid applaus op. DE KUS moest op bevel van meneer Kitsz nog een keer over want niet iedereen had genoeg gelegenheid gehad om die vast te leggen (er was geen fotograaf maar Chantal, Sandra, tante Jenny, tante Elly en ik waren druk met onze cameraatjes in de weer) maar daar had het bruidspaar geen enkel bezwaar tegen en kuste elkaar vervolgens zo lang dat ze bijna in ademnood kwamen. Tante Jenny en oom Jan traden als getuigen op. Daarna werkte meneer Kitsz toe naar een mooi einde van zijn toespraak en was de mooie plechtigheid voorbij.

Na afloop was er koffie/thee met gebak en die werd beneden geserveerd. Dat was helemaal bijzonder want dit was dus in het huis van mijn grootouders en zo stonden we dus na te praten in mijn moeders slaapkamer. Er werden volop herinneringen opgehaald aan die tijd en we mochten overal kijken. Natuurlijk was niet alles hetzelfde meer maar omdat men bij de restauratie geprobeerd heeft alles zoveel mogelijk in de oude staat te herstellen, herkennen mijn moeder en tantes toch nog wel heel veel uit de tijd dat zij er woonden. Omdat we geluk hadden dat het die ochtend (in tegenstelling tot de middag) droog en zelfs zonnig was, konden we ook de tuin in. Daar trof ik nog mijn oude leraar biologie en handenarbeid van de MAVO, die in de tuin aan het werk was. Ik had de goede man meer dan 20 jaar niet gezien en hij heeft vele honderden leerlingen gehad maar toen ik mijn noemde, herinnerde hij zich mij. Of dat goed is, betwijfel ik maar het was wel een bijzondere ontmoeting.

De directe familie ging met het bruidspaar terug naar huis waar we vlaai aten en het gelukkige koppel cadeautjes gaven. Tijdens de lunch aten we voornamelijk van het ontbijt dat mama en Will natuurlijk bij lange niet opgekregen hadden. Voor Theo, Chantal en mij had het geen zin tussendoor naar huis te gaan dus brachten we de middag keuvelend door tot het tijd was om naar het restaurant te gaan. Mijn ouders gingen nog even bij mijn oma langs in het verzorgingstehuis om haar een knuffel te geven en gebak te brengen. De reden van de feestvreugde, drong helaas niet tot mijn oma door. Haar dementie is te ver gevorderd om dat nog te begrijpen. Dat is wel heel verdrietig, net zo goed als dat ze om die reden niet bij kon zijn.

Het bruidspaar had familie en vrienden uitgenodigd voor een lopend buffel in restaurant Bellevue. Om 18.00 uur werden we verwacht in de Baanhoekzaal. Vooraf had ik een beetje twijfels over de keuze van het restaurant maar het viel heel positief uit. We zaten in een intiem zaaltje met uitzicht op de rivier. De gasten die ‘s morgens geweest waren, waren er nu ook plus een paar meer. Bij elkaar waren we met 20, 25 mensen. Voor we aan tafel gingen, kregen het kersverse paar nog heel wat geschenken, vooral heel veel bloemen. Bijna ieder vrij plekje in hun huis kwam vol te staan met fleurige gaven. Nadat iedereen begroet was en een plekje gevonden had, was het tijd voor het eten. De eerste gang was een koud buffet met veel variatie: salades, vleeswaren, kaas, fruit, gevulde eieren en diverse andere gerechten. Omdat sommigen dachten dat dit alles was wat ze kregen, aten ze hun buik iets te vol maar er kwam nog meer. Eerst een zeer smakelijk groentensoepje. Daarna volgde een warm buffet met allerlei aardappelspecialiteiten, groenten (al dan niet gegarneerd), sauzen, stoofvlees, spiezen, saté en dergelijke. Het was allemaal verrukkelijk. Er was voldoende voor iedereen maar veel bleef er niet over want er werd enthousiast gegeten. We hoefden niet bepaald honger te lijden en dorst evenmin want de bediening kwam zeer regelmatig langs met de vraag of we nog iets wilden drinken en dus zat zelden iemand met een leeg glas. Ondertussen werd er gezellig gekeuveld en had iedereen het naar de zin. Als toetje was er vanilleijs met fruit en slagroom. Hoewel een paar chocoholics voor iets anders gekozen zouden hebben, konden ze ook goed mee leven want het was erg lekker. Mijn nichtje van bijna 4 had toch liever een Raket. Dat bleek geen enkel probleem. Binnen een paar minuten werd er zo’n ijsje aangerukt dat stoomde van de kou. Vervolgens kregen we allemaal een chocolaatje en tenslotte was er nog een koffieronde.

Ondertussen was ruimschoots na 10 uur maar de tijd was voorbij gevlogen. Het was gezellig, iedereen at lekker en was tevreden. Tenslotte waren het mijn ouders die opstonden om langzamerhand een einde aan de avond te breien. Dat was het teken want vervolgens begonnen de eersten op te staan en afscheid te nemen. Dat nam natuurlijk nog wel even in beslag maar uiteindelijk bleven alleen Chantal en ik met het bruidspaar over. John en Theo hadden al een groot deel van de geschenken meegenomen. De rest ging mee in de Mazda. Chantal en ik werden thuisgebracht door het paar en zo kwam er een einde aan een lange maar prachtige dag, die we nooit zullen vergeten. Mijn ouders hebben echt een geweldige dag gehad en dat verdienen ze ook. Dat ze samen nog maar een heel lang en gelukkig leven mogen hebben. Wie een uitgebreidere impressie wil zien van de dag, kan kijken naar een heel mooi filmpje dat mijn zus gemaakt heeft

Ik had al veel eerder willen loggen maar had gewoon de puf niet. Er was genoeg te vertellen. Zo was ik naar een van de concerten van Doe Maar in de Kuip (fantastisch), naar de musical Ciske de Rat (mijn jeugdsentiment staat nog recht overeind), heeft Casper blaasontsteking gehad, hadden we een vlooienplaag, heb ik voor de 2e (en niet de laatste keer) dit jaar een stuk in ons bedrijfsblad geschreven en nog vele andere dingen om over de bloggen maar de afgelopen maanden waren zo hektisch en ik had zoveel aan mijn hoofd, dat het er niet van kwam. Nu heb ik vanaf vrijdag 3 weken vakantie maar de komende anderhalve week zal er nog weinig van stukjes schrijven komen want het is echt ongelofelijk wat je allemaal moet doen voor een bruiloft. Nee, ik ga niet trouwen. Nu niet en ik was het in de toekomst ook niet van plan maar mijn moeder stapt volgende week vrijdag in het bootje met haar Will en dat weet ik pas 6 dagen dus dan heb je 2½ week waarin bizar veel op je afkomt dus na 5 september laat ik zeker weer eens wat van me horen maar tot die tijd moet ik nog ontzettend veel andere dingen doen maar als het huwelijk achter de rug is, vernemen jullie zeker weer het een en ander van me.

het aanstaande bruidspaar

Sinds gisteren is onze familie uitgebreid met 2 kittens. Het zijn 2 dametjes en ze heten Dunya en Sassy. Ze zijn op 20 april geboren in Scheveningen en gisterenavond is Chantal ze met onze ouders op wezen halen.

Omdat ik bijna net zo opgewonden was over de komst van deze kattenmeisjes als zuslief ging ik vandaag, ondanks een zware verkoudheid, direct naar Zwijndrecht om kennis met ze te maken en ze zijn zo schattig. Ik was gelijk verliefd.  Natuurlijk moesten de dames op de foto. Dat is duidelijk. Uiteraard heeft Chantal zelf veel meer foto’s dan ik maar ik wilde de mijne toch even delen. Ik heb ook mijn eerste filmpje gemaakt. Het is maar kort en misschien niet zo heel spannend maar het gesprek op de achtergrond maakt precies duidelijk waarom ik nog nooit eerder een filmpje gemaakt had: ik had werkelijk geen flauw idee hoe dat moest. Wie het toch wil zien, kan hier kijken want hoe ik het hier geplaatst krijg, heb ik nog niet uitgevogeld.

Er begonnen zich mensen zorgen te maken dus bij deze maar even een logje.

Ik heb het een beetje druk. Op het werk is zijn de drukste maanden van het jaar aangebroken. We komen bijna om in het werk. Dat is op zich heel goed want dat betekent dat we lekker verkopen maar als die opdrachten moeten natuurlijk wel verwerkt worden.  Daar komt soms nog heel wat bij kijken want het zijn nu eenmaal niet altijd standaard dingen. Er zijn eindeloos veel varianten mogelijk in de kasten en we krijgen altijd nog combinaties die we nog niet gemaakt hebben en waar dus extra voorbereidend werk aanzit. Ook als de kasten klaar zijn, is er nog het nodige werk te doen want ze moeten ook nog naar de klant. En dan zijn er ook nog andere orders. We hebben dus echt gigantisch veel werk en helaas niet zoveel personeel. Nu is het ieder jaar dat onze drukste periode samenvalt met de vakantietijd dus dat je het met minder mensen moet doen maar als mensen dan ook nog uitvallen om andere redenen – familieomstandigheden, ziekte e.d. – wordt de spoeling wel erg dun en dat moet opgevangen worden door degenen die er wel zijn. Dan zou het mooi zijn als er geen akkefietjes plaatsvinden die ook nog een hoop energie kosten maar die gebeuren uiteraard wel. Dat is nu eenmaal zo. Sommige dingen kun je gelukkig wel delegeren, wat voor mij niet altijd gemakkelijk is omdat ik het vervelend vind een ander iets in de maag te splitsen maar andere zaken moet je echt zelf doen. Het is voor iedereen rennen en vliegen en we zijn vaak dan ook behoorlijk moe maar het geeft ook veel voldoening als het allemaal lukt.  Voorlopig is er geen enkele kans dat de verveling toe zal slaan. Voor morgen liggen er alweer de nodige taken op me te wachten en daar komt zeker nog heel wat bij maar al weet ik soms echt niet was ik als eerste op moet pakken, ik moet er niet aan denken dat ik achter een lopende band zou zitten of zo. Dat heb ik een paar jaar geleden moeten doen en daar werd ik heel ongelukkig van. Ik vond dat vreselijk geestdodend. Dan heb ik toch veel liever de uitdagingen op het productiebureau. De komende maanden wordt heel hard werken en tot mijn vakantie (vanaf 29 augustus ben ik 3 weken vrij) zal ik  af en toe een dagje vrij moeten nemen om even op adem te komen maar het is straks wel heel mooi om te kunnen zeggen: we hebben het toch weer allemaal voor elkaar gekregen.

Buiten het werk is er ook nog wel ontspanning, hoor. Ik heb een aantal prachtige theateravondjes gehad en daar kikkert een mens echt van op. Je wordt er niet minder moe van maar je werkt wel dat de spanning uit je lijf vloeit als je door de artiesten op het podium meegevoerd wordt naar andere werelden.

23 mei was ik met Ingrid naar Verplichte figuren in het Oude Luxor. Ik wilde daar eigenlijk toch al heen maar door omstandigheden zoals een oorontsteking kwam het er niet van. Toen ik de nieuwsbrief van het Luxor kreeg met een aanbieding van 2 kaartjes voor de prijs van 1 en Ingrid wel mee bleek te kunnen en willen gaan, was het pleit beslist en heb ik een telefoontje gepleegd om gebruik te maken van de actie konijnenpak. We zaten op rij 6. Dat is toch hartstikke netjes. Dat de zaal niet erg gevuld was, vonden wij volslagen onterecht want Alex Klaasen, Ellen Pieters, Jelka van Houten, Martine de Jager, Maarten Heijmans en Peter van Rooijen leveren met deze tragi-komische musical een juweeltje af. Het is snel, scherp, hilarisch en ontroerend, zit buitengewoon goed in elkaar en de typetjes zijn menselijk en geloofwaardig. Dat er bij de Musical Awards 5 nominaties voor dit stuk waren, was absoluut terecht en de awards voor Alex Klaasen en Martine de Jager werden in Dordrecht en Breda met instemming en gejuich begroet. Want wij hebben een topavond gehad en Ingrid gaat nu door het leven als schildpadje. De toer van Verplichte figuren is net afgelopen. Of het nog terugkomt, weet ik niet. Ik hoop het wel want ik heb er geen enkel bezwaar tegen dit stuk nog een keer te zien

Een dag later bleef ik in Dordrecht want mijn bestemming was dit keer Kunstmin. Daar stonden Acda en de Munnik op het podium met Spelen. Ik had Thomas en Paul de afgelopen jaren in verschillende gedaantes gezien maar nog nooit als cabaretiers. Ik heb wel de cd’s Trilogie in mijn bezit en die met veel genoegen geluisterd dus toen bleek dat de heren terug gingen naar de basis en ook mijn thuistheater aandeden, wist ik wel wat te doen en al was de vraag groot (beide shows in Dordrecht direct uitverkocht), ik had een kaartje dus nam ik 24 mei plaats op rij C en heb een hartstikke leuke show gezien. Gezongen wordt er natuurlijk ook wel. Het programma is opgebouwd rond de cd Nachtmuziek, die persoonlijk gesigneerd door de mannen, deel uitmaakt van mijn collectie. Ook volgend seizoen is Spelen te zien in de theaters dus gaat allen kijken.

30 mei feliciteerde ik tussen de drukke werkzaamheden door mijn goede vriend Bert telefonisch met zijn verjaardag en ‘s avonds nam ik de trein naar Breda om Jörgen Raymann aan het werk te zien in het Chassé-theater. Ik kende de Surinaamse cabaretier voornamelijk van zijn tv-programma Raymann is laat maar ik had ook een keer een van zijn theatershows op de buis gezien. Die vond ik goed en surfend op het net ontdekte ik een paar maanden geleden dat er nog kaarten voor de reprise van 13866 in het Chassé te zijn. Die wilde ik wel zien dus werd er geboekt en nam ik uiteindelijk plaats op rij 1 van Balkon A1, gelukkig achter een stevige balustrade want ik heb wel hoogtevrees maar dat vergat ik snel toen ik meegesleept werd in de wereld van een accountant waar een paar steekjes aan los zaten. De show was erg sterk en ik ben blij dat ik hem gezien heb. Wie het ook nog mee wil maken, moet zijn geluk vandaag of morgen proberen in de Meervaart in Amsterdam want daarna is het echt over maar komend seizoen is Raymann terug met Familyman en ik heb er al een kaartje voor.

De laatste dag van mei voerde mij eerst naar het centrum van Dordrecht waar natuurlijk een paar dingen gekocht werden en waar ik zuslief trof. Niet toevallig want we hadden afgesproken. Later maakte ik weer gebruik van de diensten van onze nationale spoorwegen om in Rotterdam te geraken. Mijn doel was de Kruiskade want in het Oude Luxor stonden An en Jan op het toneel. Dit pretproject van Marjolein Meijers en Jan Rot met de hertalingen van Jan is inmiddels een begrip. Ik had het al eens mee mogen maken en had er veel zin in. In An en Jan gaan landelijk nemen Marjolein en Jan samen met Jakob Klaasse, Jan van der Meij en Walter Kuipers dit keer country klassiekers onder handen. Omdat ik een beetje met country muziek ben opgegroeid, kende ik vrijwel originelen maar gebrek aan kennis is hier echt geen enkel bezwaar en je hoeft ook niet persé van dit type muziek te houden want het de hertalingen zijn vaak beter en zeker veel leuker. An en Jan zijn over het algemeen behoorlijk hilarisch en ik heb weer ontzettend veel plezier met ze gehad. De avond dat ik erbij was, werd deze toer afgesloten maar An en Jan komen terug met andere programma’s en ik kan ze jullie absoluut aanraden. Ikzelf ben in ieder geval een fan van ze.

Afgelopen week stonden er nog 2 avondjes in het Oude Luxor op het programma. Woensdag nam ik op rij 16 plaats. Zo hoog had ik in dit theater nog nooit gezeten, wat te danken was aan het feit dat ik vrij laat geboekt had en de artiesten die ik ging zien, hebben over het algemeen niet te klagen over gebrek aan publiek. Van Muiswinkel & Van Vleuten zijn immers een populair cabaretduo. Prediker & Hooglied had ik vorig jaar al een keer gezien maar wilde ik nog wel een keertje meemaken, zeker omdat de heren gaan scheiden. Volgend jaar komen ze nog met het best-of programma Mannen met boedel maar daarna gaan de heren ieder hun weegs dus greep ik de kans om de laatste reguliere show van Erik en Diederik nog een keer bij te wonen. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Er was veel weggezakt, er waren dingen veranderd en ik zag dingen vanuit een ander perspectief (letterlijk en figuurlijk) maar genoot er weer minstens zoveel van als de eerste keer. Echt jammer dat de mannen uit elkaar gaan maar ik ben er zeker van dat ze los van elkaar ook hele mooie en bijzondere dingen gaan maken. Wat Erik betreft, heb ik daar al het bewijs van gekregen en bij Diederik zal het vast niet anders zijn.

Vrijdagavond zat ik op rij 4 voor Forbidden Musicals. Deze show is een parodie waarin bekende musicals en musicalsterren genadeloos op de hak worden genomen door echte musicalsterren, ook zichzelf sparen ze niet. Het is scherp en hilarisch, leuk voor zowel fans als haters van het musicalgenre. Joke de Kruijf, Michael Diederich, Doris Baaten, Alberto ter Doest, Gijs Geers, Rosalie de Jong en presentator Gijs Staverman die bij sommige stukken ook meedoet en verrassend goed kan zingen, brengen maar liefst 18 musicals op het toneel maar dan iets anders en beknopter dan de reguliere versie. Ik heb enorm genoten en gelachen. Dit was mijn eerste keer maar absoluut voor herhaling vatbaar en ik kan deze ervaring ook iedereen aanraden.

Gisterenmiddag kwam, terwijl ik met zuslief aan de telefoon zat, een mailtje binnen van mijn vriendin Aafke. Zij en Bert wilden voor hun vakantie graag nog uit eten met me. Of ik zin had om ‘s avonds naar Mie Wah te gaan. Omdat ik mijn vrienden ook wel graag wilde zien en ik altijd in ben voor lekker eten, nam ik de uitnodiging graag aan. Rond half 6 kwamen ze voorrijden. De auto werd bij mij voor de deur geparkeerd want het was wel zo handig naar het restaurant te lopen. Mie Wah zit praktisch bij mij om de hoek. Het is, oneerbiedig gezegd, mijn buurt-Chinees en je kunt daar voor een redelijk gedrag zalig eten. Wie er ooit geweest is, zal dat beslist beamen. Deze avond was het niet anders en terwijl we lekker kletsen hebben we genoten van heerlijke gerechten. Het gezegde: wat je ver haalt is lekker, gaat lang niet altijd op. Om de hoek kun je vaak ook verrukkelijke zaken vinden. Dat bewijst Mie Wah weer eens.

Qua uitjes zou het in principe de komende maanden wat rustiger zijn. Er staan wel een paar dingen op de agenda maar niet veel. Veel theaters zijn dicht en gaan pas in september weer open maar dat zegt natuurlijk niet alles. Ik zal vast wel wat meer thuis zijn maar dat is helemaal niet erg want ook daar verveel ik me nooit. Er is altijd wel iets waar ik me mee bezig kan houden en dan heb ik het niet eens over het huishouden maar ik heb 3 katten, ik ben nooit uitgelezen en dan zijn nog wel andere dingen waar ik me mee kan vermaken. En er zullen heus nog wel onverwachte dingen komen. Dat etentje gisteren was ook niet gepland en er zijn overal dingen te doen. Komend weekend bijvoorbeeld hebben we hier in Dordrecht het Wantijfestival. Zaterdag is Wantijpop en zondag Rainbowpark. Gratis muziek in het park. Ik weet niet of ik dat kan weerstaan. Ik denk dat de kans groot is dat ik dat weekend toch wel in het Wantijpark te vinden ben. En er zal vast nog wel meer zijn waar ik toch heen moet want ik kan het nu eenmaal niet laten. Je leeft tenslotte maar een keer en daar moet je van genieten.

Ik ben op het ogenblik niet zo heel erg loggerig maar het gaat prima. Werk is druk, ik ben veel weg en thuis vermaak ik me ook prima. Momenteel ben ik het beroemde boek Anna Karenina van Leo Tolstoi aan het lezen. Daar ben ik nog wel even zoet mee. Ik lees op zich vrij snel maar het is een dik boek met kleine lettertjes en ik ben aan veel andere dingen aan het doen. Vrijdag was ik naar Image van Reinder van der Naalt. Ik heb erg genoten van deze cabaretier en hij is voor mij een absolute Geheimtip. Als je de kans krijgt, moet je hem zeker eens in het theater gaan zien. Zaterdag zou ik naar Eric van Sauers gaan maar dat ging niet door. Waarschijnlijk was hij er wel maar ik door omstandigheden (niks ernstigs, gewoon iets heel lulligs) niet. Van het weekend heb ik weer 2 uitjes. Ondertussen zijn we ook druk doende een keuze te maken uit alle theaterprogramma’s voor het komende seizoen. Er zijn al een paar dingen geboekt maar er komt zeker nog veel meer bij want ik ben onderhand toch wel een behoorlijk theaterdier. Ik ga zeker wel meer loggen maar nu staat het eventjes op een wat lager pitje.

De werkweek begon wat triest. Ik werd dinsdagmorgen wakker gebeld (ik was vergeten de wekker te zetten) door mijn collega Wilma. Haar vader was die nacht overleden na een korte slopende ziekte. ‘s Avonds heb ik haar nog uitgebreid gesproken en ik heb een paar kleine dingetjes voor haar kunnen doen.

Op het werk was het tamelijk druk. De orderstroom komt nu echt op gang. Dat 2 printers zwaar kuren gaven was dan ook niet echt handig. Eentje kregen ze na uren werk weer aan de praat en die doet het dus weer tot hetzelfde probleem zich weer opdoet. De andere heeft echt de geest gegeven en daar is een nieuwe voor besteld. Voorlopig hebben we een noodconstructie bedacht. Nu zijn wel alle faxen roze maar we kunnen tenminste orderkaarten draaien en dat is niet geheel onbelangrijk. Vrijdag kon ik gelukkig de productiestaten delegeren aan een collega want we hadden een berg spoedorders waar ik halffabrikaten voor moest laten aanmaken.

Tussendoor ben ik nog wel even naar de expeditie gehold om afscheid te nemen van onze transportcoördinator. Het was zijn laatste werkdag voor hij (in januari) met de VUT gaat. Ik was wel uitgenodigd voor een drankje naar werktijd maar ik had andere plannen. Hij krijgt rond de tijd dat hij echt uit dienst gaat nog een officiëel afscheid en daar zal ik zeker bij zijn maar deze borrel moest ik laten lopen.

In maart vroeg Ingrid mij of ik meeging naar het concert van Bløf in Eindhoven. Een week of wat eerder had iemand mij al gevraagd of ik nog naar de voorjaarstour zou gaan maar toen had ik gezegd dat de locaties voor mij niet zo handig waren. Met de nodige spijt want ik wilde wel. Ingrid wist mij echter over de streep te trekken met het argument dat er nachttreinen reden. Er was altijd een manier om thuis te komen dus was het kaartje snel geboekt en vrijdag was het zover.

Nadat de katten van gas en licht waren voorzien, ging ik even na vijven de deur uit. Ik had om 10 voor 6 in Breda afgesproken met Ingrid maar toen de bus maar niet kwam, werd duidelijk dat dat niet helemaal zou gaan lukken want de trein van half 6 ging ik niet halen en heb ik maar even naar Breda gebeld. Een kwartier later kwam de bus gelukkig wel opdagen. Die zat bomvol maar ik was onderweg. In het centrum stond het verkeer lichtelijk vast. Het was spits en er was vlakbij het station een ongeluk gebeurd. Terwijl we voor een stoplicht stonden, zag ik de trein van kwart voor 6 wegrijden. Een paar minuten later was ik er dan toch op het station en toen ik gebeld werd met de vraag waar ik was kon ik mededelen dat ik de trein van 6 uur zou hebben. Uiteraard was het erg druk en de eerste etappe heb ik gestaan maar in Breda gingen er gelukkig genoeg mensen uit zodat Ingrid en ik, nadat we elkaar gevonden hadden, konden zitten. Het was nog een aardig stukje naar Eindhoven.

Even na zevenen arriveerden we op station Eindhoven. Ingrid wees mij het Beursgebouw aan dat onze doel voor die avond was. Het lag vlak naast het station maar eerst gingen we even de stad in om iets te eten. Ik kom op treinreizen wel regelmatig langs Eindhoven maar ik was maar 1 keer eerder in de stad geweest en dat was 17 jaar geleden of zo. In mijn herinnering was het er erg saai en sfeerloos maar het is wel opgeknapt in die jaren. We streken neer bij een MacDrek. Daar was het erg druk (koopavond) maar we hadden honger en de tijd. We hebben dan ook kalm aangedaan en zelfs nog een ijsje na genomen. Met de toiletjuffrouw ben ik geen vriendinnen geworden maar daar kan ik niet wakker van liggen. Het was al half negen geweest eer we opstapten en op ons gemak naar onze bestemming kuierden.

Terwijl we om het gebouw heenliepen naar de ingang hoorden we luid en duidelijk muziek. Het voorprogramma Beef was nog bezig. Nu is Beef niet het meest vreselijke voorprogramma dat je kunt hebben, ze maken best wel aardige muziek, maar we waren nu ook niet intens verdrietig dat we het grotendeels gemist hadden. De tassen werden niet gecontroleerd maar we moesten wel onze kaarten afstaan. Dat vonden we niet helemaal jofel want onze adressen stonden erop en we wilden niet dat die in handen van wildvreemden zouden vallen na afloop. We gingen er tenminste vanuit dat we, net als in Amsterdam, na afloop weer kaarten mee konden nemen, terwijl tijdens het concert de controlestroken verwijderd werden. Waarom ze dat niet gelijk bij binnenkomst konden doen, is ons nog steeds een raadsel maar goed: we waren binnen. Eerst nog even een plas en dan de zaal in.

Rond 10 voor half 10 was het zover: Paskal, Peter, Norman en Bas betraden het podium. Van waar wij stonden konden we maar een glimp van ze opvangen (ik heb niet eens geprobeerd foto’s te maken) maar we zagen wel dat Norman lekker in een korte broek zat te drummen (gelijk had ie want het was bloedheet) en dat Peter (echt waar) helemaal uit zijn dak ging. Wij gingen ook uit onze plaat. We hebben gedanst en gezongen en gek gedaan. We hadden onszelf een feestje beloofd en dat hebben we ook gekregen. Oude en nieuwe liedjes kwamen voorbij. Een enkele had voor ons niet gehoeven maar met anderen waren we juist weer superblij en wat we erg leuk vonden was een "Doe Maar"-versie van een van de liedjes. Wat ik ontzettend lullig vind, is dat ik niet zeker meer weet welk liedje het was. Ik dacht Aan de kust maar dat kan ik dus niet met zekerheid zeggen. Het gaat in ieder geval op cd uitkomen en daar verheug ik me erg op. Na zo’n anderhalf uur was het officiële concert afgelopen maar uiteraard kregen we nog de nodige toegiften. De heren bleven maar terugkomen. Op een gegeven moment begon de tijd voor ons een beetje te dringen want na half 12 ging de trein nog maar om het uur. Uiteindelijk besloten we, iets voor het definitieve einde, toch maar richting station te gaan maar niet zonder een kaartje (allen anoniem, die op naam waren er uitgehaald) als souvenir mee te nmen. Buiten hoorden we de muziek gelukkig nog en we liepen meebrullend over straat. We waren niet de enigen en anders hadden we ons er nog niet voor geschaamd. Het was immers ons feestje.

We haalden de trein van half 12 en gingen lichtelijk gesloopt maar wel zielsgelukkig op huis aan. In Breda nam ik afscheid van Ingrid en een minuut of 20 later stapte ik uit in Dordrecht. De laatste officiële bus was al weg maar in plaats van de sinds kort geschapte rit van 10 voor 1 is er een soort thuisbrengservice geïntroduceerd. Je kunt alleen op het station instappen en dan doet hij de gevraagde haltes aan. Die liggen dus niet allemaal noodzakelijkerwijze op jouw route maar als hij omrijdt, hoef je niet extra te betalen. Dat zou ook wat zijn maar goed: waar was de halte van dat busje? Dat was nergens aangegeven. Uiteindelijk moest er een sprintje getrokken worden toen bleek dat hij niet bij de normale haltes stopte maar bij de uitgang van het busstation maar ik zat erin en de chauffeur had geen stempel dus was de rit gratis. Bij de halte Centrum werd al duidelijk dat dit busje buiten het Centraal Station inderdaad geen opstaphaltes kent want we passeerden de halte achterlangs. Vervolgens gingen we de binnenstad in en daarna reden we linea recta naar Wielwijk en even na enen was ik weer thuis.

Zaterdag was ik nog niet echt hersteld van vrijdag maar er moesten wel gewoon boodschappen gedaan worden want ik was niet van plan om tijdens de pinksterdagen te gaan vasten dus op naar de supermarkt en ‘s avonds had ik ook nog wat op het programma staan.

Even na half 8 ging ik de deur uit. Dit keer kwam de bus gelukkig wel gewoon opdagen maar 2 minuten onderweg moest de chauffeur ineens op de rem gaan staan. Ik zat voorin en vloog met mijn hoofd bijna tegen een glazen tussenschot. Ik had niet gezien wat de reden voor deze noodstop was maar bij een chauffeurswissel op het station bleek dat er een hond de weg op was geschoten. Gelukkig had de chauffeur hem nog net kunnen ontwijken. De hond was ongedeerd en wij konden, met de schrik vrijgekomen, onze weg vervolgen.

Mijn doel was deze avond de kleine zaal van Kunstmin voor de cabaretvoorstelling Na de wedstrijd van Richard Groenendijk. Toen ik aankwam, waren er nog veel mensen buiten. Dat betekende gelukkig niet dat er iets niet doorging maar dat was gewoon vanwege de hitte. Tijdens de pauze gingen er ook opvallend veel mensen naar buiten. Ik was ruim op tijd om nog wat te drinken en naar de wc te gaan en vervolgens mijn plekje op rij A in de uitverkochte zaal in te nemen.

Ik moet bekennen dat ik Richard eigenlijk alleen als deelnemer van Wie is … de mol? kende maar ik hou van cabaret en ben nieuwsgierig dus besloot ik vorig jaar een kaartje te kopen voor zijn show in mijn thuistheater dit jaar en daar heb ik geen spijt van gekregen. De aankleding van het toneel en de cabaretier zijn absurd en spuuglelijk maar helemaal passend bij de vaak absurde situaties die worden voorgeschoteld. Vanaf de eerste minuut word je gegrepen en ga je mee in Richard’s wereld vol idiote situaties en personages. Richard is snel en zeer adrem en betrekt het publiek heel erg bij het gebeuren. Hij is niet bang zichzelf te kakken te zetten en springt van de tak op de tak om toch weer bij zijn oorspronkelijke verhaal terug te komen. Tussen alle gekkigheid zijn er ook weer ontwapenende en ontroerende momenten en hij dwingt je bij de les te blijven. Het is een heel persoonlijk programma maar ook vol herkenbare situaties. Geen grote politieke thema maar menselijke zaken komen aan de order en er valt heel veel te lachen. Ik heb een topavond gehad en kan Richard Groenendijk van harte aanbevelen. Ik ga zeker vaker naar shows van hem. Voor dit seizoen zit het er bijna op. Er staan nog voorstellingen in Venray, Hoofddorp, Etten-Leur en Haarlem op het programma maar komend seizoen gaat Na de wedstrijd verder en ik zou zeker eens gaan kijken als ik jullie was. Je krijgt er geen spijt van.

Ik was een beetje verbaasd om te zien dat het al tegen elven liep toen ik het theater verliet want voor mijn gevoel was het veel korter maar de tijd was werkelijk omgevlogen. Dit keer verliep de busrit zonder incidenten en was ik even na half 12 weer thuis.

Gisteren ben ik een beetje aan het rommelen geweest. De was moest gedaan worden en ik heb Exodus van Leon Uris uitgelezen. Na ben ik weer bezig met Land van de dochters van Yang Erche Namu en Christine Mathieu over de Moso-cultuur in China. Erg boeiend dus ik ga jullie voor nu verlaten en weer lekker lezen. Laterrr